Jag är fattig bonddräng, men jag lever ändå. Dagar går och kommer, medan jag knogar på. Harvar, sår och plöjer, mockar, gräver och bär. Går bak mina oxar, hojtar visslar och svär. Jag är fattig bonddräng, och jag tuggar mitt snus. Och när lörda'n kommer, vill jag ta mig ett rus. Sen, när jag blitt livad vill jag tampas och slåss. Vila hos en flicka vill jag också, förstås. Sen, så kommer sönda'n, och då vill våran präst, att jag ska i kyrkan, men då sover jag mest. Prästen kan väl sova hela måndagen men, för en fattig bonddräng, börjar knoget igen. Så går hela veckan, alla dagar och år. Jag går med min lie, och jag plöjer och sår. Jag kör mina oxar och jag hässjar mitt hö. Harvar, gnor och trälar, och till sist ska jag dö. Står där, fattig bonddräng invid Himmelens port. Lite rädd och ledsen för de synder jag gjort. Man ska inte supa, hålls med flickor och slåss. Herren, Gud i Himlen, är väl missnöjd förstås. Men, då säger Herren: Fattig bonddräng, kom hit. Jag har sett din strävan och ditt eviga slit. Därför, fattig bonddräng, är Du välkommen här. Därför, fattig bonddräng, skall Du vara mig när. Åh, jag, fattig bonddräng står så still inför Gud. Och sen klär han på mig den mest snövita skrud. Nu Du, säger Herren, är ditt arbete slut. Nu Du, fattig bonddräng, nu får Du vila ut.Astrid Lindgren - Fattig bonddräng (christopher sander version)
Hij droomde over de beren in de wolken en de talen van het zuiden. Een zuiden vol delta’s en varens en vruchtbaar slib, waar slaven werkten en de koningen eeuwig leefden. Ze spraken in vreemde tekens en waren oud als stof. Ze leefden als op andere planeten, hoog boven 1996, maar hadden ook oorlogen, tragedies, aardverschuivingen en verval gezien. Jarenlange oorlogen, landgrenzen verdwenen in zee en eilanden werden bergen. Verzwolgen steden en bevroren tropische rijken. Nu hadden ze vliegtuigen en toeristenbussen en hele snelle treinen. Nu was dat zuiden ook daar niet meer. Maar wel in het zand, in de lijnen in het zand, dat wegspoelde in de golven. Hij zou ze vinden, die landen, die planeten, en hij sprong tegen de golven met de handen in de lucht. De deining van de zee maakten hem ziek en bleek. Bleek als het strand, sein Zauberberg.
Noorwegen in de verte, achter de zee. Een eindeloze bocht wit zand omsloot het land, geen bomen hier, en daar wat gras. Grijs gras, neergeslagen door westenwind en golfstroom, die Jutland deden buigen. Niet voor de Kroon, maar voor de golven. De kerken waren laag, wit. De huizen saai, de mensen schaars. Geen kroon had hier gewoond, geen man had hier voor gekozen. Vluchten is laf, komen is waanzin, blijven is zwijgen.
De weilanden waren leeg, de wolken pakten samen. De boeren bij de silo’s keken zwijgend naar het merkwaardige schepsel bij de ijzerbaan. Geen oker als het koren, maar zwart als een winterochtend. Het groen van zijn vest was geen onrijp graan, het blauw van zijn koffer was geen overall. Het rood van zijn hemd was geen Deense vlag. De rode boeren keken naar hun schoenen toen hij dichter kwam. “Een vreemde moet hier niet komen praten.”, dachten ze en ze glimlachten. Het regende op zee, maar de zon scheen nog op Sinkbæk, tussen de purperen wolken door. Het graan werd grijs, een landschap vol vlekken. Licht, wind en schaduw door elkaar, door het graan van Jutland.
Jeg ser paa den hvide himmel,
jeg ser paa de graablaa skyer,
jeg ser paa den blodige sol.
Dette er altsaa verden.
Dette er altsaa klodernes hjem.
En regndraabe!
Jeg ser paa de høie huse,
jeg ser paa de tusende vinduer,
jeg ser paa det fjerne kirketaarn.
Dette er altsaa jorden.
Dette er altsaa menneskenes hjem.
De graablaa skyer samler sig. Solen blev borte.
Jeg ser paa de velklædte herrer,
jeg ser paa de smilende damer,
jeg ser paa de ludende heste.
Hvor de graablaa skyer blir tunge.
Jeg ser, jeg ser...
Jeg er vist kommet paa en feil klode!
Her er saa underligt...
Sigbjørn Obstfelder
